Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
ZADELPEN: Als de rode draad een ketting is - Bicycletta

ZADELPEN: Als de rode draad een ketting is

“Ik heb een paar weken terug op een Scott Foil gereden en ik ben op zoek naar iets vergelijkbaars.” De dame aan de stand van Canyon was professioneel genoeg om niet in de lach te schieten. Klant is koning, ook op één van de grootste wielerbeurzen van het land Velofollies.

De Canyon dame, ze was blond maar had beduidend meer technische kennis van koersfietsen dan ik een brunette zijnde, toonde me een schoon model, van fiets dus. Ik deed alsof ik alle onderdelen aandachtig bestudeerde en trachtte intussen een intelligente vraag te bedenken. Maar gelukkig was blondie – ik noem haar even zo want ze had geen naamkaartje en haar naam vragen zou toch iets te familiair zijn – me voor en omschreef de fiets als een aerodynamische allrounder. Engels én een moeilijk woord in één adem, maar ik begreep wat ze bedoelde. Allround als in VTT, of vélo tout terrain zoals de Fransen onze MTB benoemen. Eigenlijk een veel juistere term want echt veel bergen hebben we hier toch niet. Van alle soorten terrein echter geen tekort: gladde asfalt (met uitsterven bedreigd), asfalt met putten, klinkers, beton, zandwegjes met koeienstront, en ga zo maar door. Maar we hadden het over een koersfiets en over de grootste wielerbeurs in het exotische Kortrijk.

Velofollies

Ik had een moment pauze tussen het bemannen, bevrouwen in mijn geval, van de stand van de Fietsersbond, mijn werkgever waarvoor ik een poging tot communicatie doe. Neen, niet de Wielerbond, dat ware misschien logischer geweest, maar wel de bond van de zogeheten dagelijkse fietsers. Zij die de velo ook nemen om de pistolets op zondag mee te halen, de kinderen naar school te doen en voor de echt avontuurlijke onder hen mee naar ’t werk te gaan. Een dagelijkse survival of the fittest, want fit wordt een mens daar zeker van. Maar wij stonden er dus omdat ook wij goed bollende asfalt belangrijk vinden en marktkramer-gewijs trachtten we ons maatschappelijk product aan de man te brengen. Letterlijk vooral aan de man, want veel vrouw was er niet te bespeuren op Velofollies. De wielergekte bleek vooral mannelijk. Dat had als voordeel dat ik, net als op de Zesdaagse van Gent een paar maanden geleden, niet moest wachten aan de toiletten en dat je als vrouw wel wat bekijks had, wat ook geen dagdagelijkse kost is, ik spreek of beter schrijf voor mezelf. Al moet ik zeggen dat ook hier de ogen toch vooral op de stalen, carbonnen, titaniumen (of hoe schrijf je dat?), aluminiumen (zeg dat is 10 keer na elkaar!), en dies meer rossen gericht waren. De merries moesten het afleggen tegen blinkend schoons.

Van kost gesproken trouwens. De catering op de beurs was echt niet om naar huis over te schrijven. Niet dat ik op het idee zou komen om een postkaartje te sturen genre ‘groetjes vanop de beurs, het is naar het schijnt zonnig buiten maar binnen merk je daar niet veel van, het eten is niet lekker, maar de toiletten zijn versierd met cactussen dus dat maakt veel goed’, maar bij wijze van spreken dus.

Nochtans kan fietsen en lekkere boef perfect samengaan, bewijze de wekelijkse frietjes van Joeri van Frituur Meulestede, de hoofdsponsor van mijn wielerploegje Spaak&Spier. Ik val in herhaling voor mensen die al eens iets van mij lazen, maar ik ga er even gemakshalve van uit dat mensen niet meer dan één column van mij door spartelen. En de dag nadien nog zo’n voorbeeld tijdens de feestelijke opening van de ‘bicycle shop’ Steil in het exotische Gentbrugge. Toen Gentbrugge het licht zag, waren blijkbaar de namen op en moest de gemeente het stellen met een samensmelting van Gent en Brugge. Nu er zijn ergere dingen, maar ik zou dat toch moeilijk kunnen verteren als plek. Dat brengt ons terug op het culinaire. Op die opening werden we getrakteerd op een culinaire roadtrip, geflankeerd door stijlvolle tweewielers en al even stijlvolle medegasten die aan hun strakke benen en frisse koppen te merken al eens op de fiets konden gespot worden. Ja, ook om de pistolets mee te gaan halen. Hier waren meteen ook al meer dames inclusief zeer jong geweld dat rond croste op de nagelnieuwe fietsjes met als gevolg dat de prachtige vloer meteen al gedoopt werd met bier en cava. Nu ja, diezelfde vloer had ’s middags al een portie zout en modder te verduren gekregen van mezelf en enkele Spaak & Spier wielercompanen die er gestrand waren na een ritje. Alles ging toen goed tot die ene strook offroad die onze propere fiets meteen om zeep deed schreeuwen. Maar eigenlijk past zo wat grond-stof wel op de vloer van een wielerzaak. Na het feestje kroop ik weer m’n, uiteraard, fiets op en er lag een laagje rijm op het zadel. Toen was ik toch even jaloers op de zetelverwarming in auto’s. Zadelverwarming, is dat gaan gat in de markt?

Van een gat gesproken. Toen ik de ochtend nadien m’n zeemvel, en het stuk stof eraan dus ook, aantrok heb ik toch voor het eerst wat waxerig spul gesmeerd. Want babyzacht voelde het toch niet meer. En waar fietsen altijd zorgt voor een grote smile op mijn gezicht, krijgt mijn achterste er toch eerder een pijnlijke grimas van met momenten. Maar pijn is fijn, schreef ik eerder al eens en soms is alles zo bevroren dat je het gewoon niet meer voelt. Ook die zondag toen we een paar uurtjes als frisko’s langs de al even wit bevroren velden rond bolden. Onze vertrouwde Spaak & Spier smaken werden voor de gelegenheid aangevuld met wat MTB Gent ijslolly’s. Lollig als altijd was het wel. Al was de zetel achteraf toch wel welkom.

Ik zal blij zijn als ik morgen maandag (neen niet het programma) mijn achterste delen op een zachte bureaustoel mag flaneren om een hele dag met fietsen bezig te zijn, van achter mijn laptop weliswaar. Maar wel eerst met de (plooi)fiets (en de trein) ernaar toe uiteraard.