Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
LUIK IS NOG VER (Deel 4): Met Marco in het achterhoofd - Bicycletta

LUIK IS NOG VER (Deel 4): Met Marco in het achterhoofd

Toen ik laatst mijn vrouw op gitaar begeleidde tijdens het zingen van een stukje muziek, schoot één van mijn persoonlijke televisiehoogtepunten door het hoofd: het bezoek van Guido Belcanto aan zijn god Marco Pantani in Rob Vanoudenhoves ‘Via Vanoudenhoven’. De jeugdige adoratie in Belcanto’s ogen, tijdens zijn serenade aan de Italiaanse grootmeester, illustreert het respect dat wij, gewone stervelingen, voor onze helden opbrengen. Het moment zal mij wellicht tot in de eeuwigheid bijblijven. Met diezelfde fonkelende ogen denk ook ik terug aan Il Pirata en hoe zijn klimstijl mij destijds inspireerde om de fiets op te kruipen. In een opwelling van pure nostalgie realiseer ik me dat ik drie weken terug de juiste beslissing maakte en dat mijn sportieve remonte slechts op één manier kan voltooid worden: op diezelfde fiets die mij jaren terug in topconditie bracht, met Marco in het achterhoofd.

En of er deze week gefietst werd. Bij de eerste training op maandag eiste mijn schema dat ik na de rit 1 uur en 25 minuten in de benen had. Zo weet ik meteen ook hoe mijn maandagavonden er de komende 6 weken zullen uitzien. Het werd tegelijk ook de ideale gelegenheid om mijn nieuw voorlicht uit te testen. En het moet gezegd, die Xeccon S14 bood een wereld van verschil, waardoor ik elke kilometer van de 32 die ik er bij mekaar sprokkelde, netjes voor me uit kon kijken. Voorts geen noemenswaardige gebeurtenissen tijdens mijn eerste tocht van de week. Aan een rustig tempo – ik had een gemiddelde van 22,3 km/u – trapte ik de pedalen vlotjes rond. Ik las tijdens mijn opzoekingswerk overigens dat vetverbranding het meest optimaal is wanneer er rustig getraind wordt. En zo geschiedde.

Op woensdag maakte ik voor het eerst opnieuw kennis met het fenomeen van de “zware benen”. Zelfs de ferventste coureurs weten waarover ik het heb. Volgens mijn schema moest er die avond slechts 45 minuten gepedaleerd worden, maar het voelde aan als de langste training tot nu toe. Ik telde de minuten letterlijk af. Dat de wind op kop mij het gevoel gaf dat ik surplacete, hielp me ook niet echt vooruit. Had ik mijn eerste inzinking sinds mijn nieuwe start? Of kampte ik gewoon met een mindere dag? Eist het schema te veel van mij op te korte tijd? De vragen spookten door het hoofd en Luik voelde op dat moment echt wel heel ver aan. Maar, ik ga er vanuit dat ik binnenkort wel vaker met zulke mindere dagen te kampen zal krijgen. Volharden is de boodschap!

Het aftellen naar zaterdag leek een eeuwigheid te duren. Het vooruitzicht om opnieuw bij klaarlichte dag te kunnen rijden was dan ook groot. Met 1u35 stond mijn langste rit tot nu toe op het programma, en in een poging om nieuwe horizonten te verkennen, bepaalde ik mijn route zelf via fietsnet.be; een interessante website die niet alleen nieuwe wegen laat ontdekken, maar dat ook dusdanig uitstippelt dat een gps een overbodige tool wordt. Mijn tocht bracht mij langs Bekkerzeel en Asbeek. En de benen? Die waren een pak beter, wat mij meteen de bevestiging gaf van een offday op woensdag.

Als ik even heel openhartig mag zijn, moet ik toegeven dat 3 fietstochten in de week afwerken niet zo evident is dan het misschien wel lijkt. En dat heeft vooral te maken met mijn huidige conditie. But no pain, no gain, dus trekken we ons op aan de torenhoge motivatie. Met Marco in het achterhoofd.

Wordt vervolgd.