Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
ZADELPEN: Glaasje op laat je rijden: de MTB nightride - Bicycletta
MTB Gent nightride

ZADELPEN: Glaasje op laat je rijden: de MTB nightride

In een ver verleden, toen de dieren nog spraken en de meeste mountainbikes 26 inch wielen hadden, was ik er nog de Spaanse Pyreneeën mee opgereden. Zovele lentes verder is de wielmaat geëvolueerd en had ikzelf al geruime tijd niet meer offroad gereden. Wat niet wil zeggen dat ik me altijd op betreden paden begeef, maar dat is een ander meer figuurlijk verhaal. Met de winter in het vooruitzicht dacht ik me toch nog eens op m’n Bulls te wagen, niet de duurste of beste bike maar mijn motto is ‘eerst deftig leren fietsen en dan volgt het materiaal wel’. I know, de kip en het ei, maar toch.

Daar stond ik dus voor de tweede keer aan de start van een nightride ofte fietsen in den donker met straffe lichten. Dat ikzelf niet meer zo’n groot mountainbikelicht ben, verdoezel ik niet. Maar mijn lichten waren wel in orde, dankzij de sympathieke Pervélo – ik ben ook helemaal fan van merknamen die simpelweg zeggen wat ze zijn in plaats van geforceerd te proberen tienduizend boodschappen in één woord te krijgen, maar dit geheel terzijde. Ik zou alleszins huppelende konijnen, eekhoorns en andere nachtbeesten vakkundig kunnen ontwijken, of zeg maar gewoon ontwijken in mijn geval.

In de banden had ik al minder druk gezet dan de eerste keer, want het koersfietsgewoontedier in mij had die natuurlijk veel te hard opgepompt in de idee van harder, dus sneller. Sneller vallen, had ik de andere keer gemerkt, dus deze keer lekker zacht. “Voel eens aan mijn banden”, vroeg ik aan één van de medebikers van de fijne groep van MTB Gent. In een fietscontext heeft die vraag ook helemaal geen bijbedoelingen. Oei, die blik sprak boekdelen. Ventiel open en ontluchten die handel. Tot m’n banden zo plat stonden dat ze elke kiezelsteen, elke met Vlaamsch grondwater doordrenkte tak en ander voor reliëf zorgend object innig zouden omarmen.  ‘Hoe meer weerstand, hoe meer vreugd’, pepte ik mezelf op. En ik werd al meteen naar voor geroepen om toch zeker niet al van bij de start helemaal achteraan te eindigen. Hoewel ik herhaaldelijk zou afzakken en me de hele rit kop noch staart zou voelen. Maar ‘samen uit samen thuis’, is net als bij m’n wielerploegje Spaak&Spier het devies bij deze MTB-ers, lucky me.

Want waar ik dacht een redelijk getraind (baan)fietser te zijn, is het mountainbiken – hoewel veel berg is er recentelijk nog niet bij geweest – toch andere fietskoek. Met modder heb ik het nooit gehad en Pavlov-gewijs is het altijd ‘modder zien en een beetje sterven’. Ik moet wel zeggen dat de duisternis in dat geval een voordeel is voor mij. Je ziet de modder pas als je er door ploetert, het water pas links en rechts als je op het smalle brugje balanceert. Bij de enge steegjes waar het kiezen is tussen schuren langs de stenen of een scrub van de haag, steeg m’n adrenaline echter wel en met momenten brak het angstzweet me uit. Let wel, er kwam al minder zweet dan de eerste keer bij kijken tijdens dit ritje, en dat is een goeie zaak. Verstand op nul en rijden ging de tweede keer al beter dan de eerste veel te voorzichtig ondergrond aftastende poging. Maar waar de koprijder zich blijkbaar toch wat moest inhouden en de fietswezens achter mij gezellig aan het keuvelen waren, ging het multitasken van fietsen en babbelen me toch niet altijd even goed af. De platte band, gelukkig niet de mijne, was dan ook een welkome break. “Doe op uw gemak”, wilde ik bijna zeggen maar hield toch maar wijselijk mijn mond.

Dan terug die fiets op, de benen al rap weer stram geworden, de lichaamstemperatuur pijlsnel naar beneden. Maar toch vol goeie moed. Dat mountainbiken vol verrassingen kan zitten, wist ik nog uit dat ver offroad verleden. Maar een intermezzo langs een golfterrein was toch nieuw voor mij. Rare jongens toch die MTB-ers, allergisch voor asfalt zijnde mijden ze de shortcuts. Doe hen maar liever langer met zoveel mogelijk allesbehalve vlot bollende ondergrond, dan korter en sneller. Als dat betekent dat er een fiets een heuvel op gedragen moet worden, des te beter.

MTB Gent nightride

Na die heuvel leek de eindetappe in zicht. Oef. Al meer relaxed uitkijkend naar het verdiende vloeibaars achteraf, trapte ik gezwind verder. Niet wetende dat er nog een kort zij het uitdagend cross parcours ons te wachten stond, waarvan ik alle hoekjes en kantjes – ik geef het toe – grotendeels al wandelend heb verkend. Of dat bij daglicht anders zou geweest zijn in deze fase van mijn ‘terug die mountainbike eens proberen’, betwijfel ik.

Maar ik heb toch het gevoel dat er enige vorm van vordering is. In den donker durf ik meer en ook tijdens de zogeheten ‘fameuzen après’ laat het zich voelen. Waar het de eerste maal een brave choco was, ging ik deze keer voor een ietwat avontuurlijkere cava. Wie weet wordt het bij poging nummer drie een zwaar bier en eindig ik met een goeie bruine rum in de pul. De modder zou ik dan wellicht een pak vlotter doorploegen, of, ik zou het tenminste minder voelen als ik val.