Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
Kaviaar en spelen - Bicycletta

Kaviaar en spelen

“Maar er moet natuurlijk ook gesport worden.” Zo luidde het in de getuigenis van een dame in een promotiefilmpje waarin Gent zich kandidaat gaststad stelt voor de 21e ‘European Company Sports Games’, ofte de Olympische Spelen van de bedrijfssport in juni van volgend jaar. Ik geef toe, ik had er nog nooit van gehoord. Maar ja, wie ben ik natuurlijk.

Als ik de dame – een blonde, maar dat doet hier eigenlijk niet terzake – mag geloven, zijn die spelen een plezierige bedoening. Iedereen in hetzelfde hotel, een toffe sfeer of ook ‘verbroedering in een sfeervol kader’. De rest van het filmpje zette de toon, of beter, toonde het tout court. Onder het motto ‘healthy people, happy people’ zagen we evenveel feestende als sportende mensen het scherm passeren. Bier hijsen, is blijkbaar ook een discipline. Al heb ik die zelf nog niet helemaal onder de knie.

Ik bevond mij, afgelopen donderdag, op een promo-event voor die Europese Bedrijfssportspelen van de Vlaamse Liga voor Bedrijfssport, ook daar had ik nog nooit van gehoord. Maar wederom, wie ben ik. Ik ken nog geeneens de namen van wielerhelden die zelfs m’n pa, die nog nooit op een koersfiets heeft gezeten, zo als parate kennis heeft.

Niemand minder dan het sympathieke wielerploegje Spaak & Spier, die waar ik gretig mee meefiets en die de meesterlijke frietjes fabricerende Frituur Meulestede als sponsor heeft, mocht er zijn eigenste koers op rollen organiseren.

spaak-en-spier

Waar ik zelf een kleine maand geleden onze zeven uur durende hardcore versie mee mocht jureren en ook één proef voor mijn rekening mocht nemen, zou het deze keer een afgeslankte versie van anderhalf uur worden. Misschien maar best ook, want al tijdens de briefing bekroop het angstzweet menig deelnemer. En er was nog geeneens op de rollen gereden. Van afvalkoersen, sprinten en tijdritten tot de Mont Ventoux en de Koppenberg. Dat zou de lijdensweg worden. De coureurs van al even divers allooi als de proeven. Flashy koerstenues wisselden af met shirts die rechtstreeks van het witte productenrek gegrist leken. Maar dat zei allerminst iets over de trapcapaciteiten van deze heren en toch één vrouw, kwestie van dat genderevenwicht.

Terwijl ik me dezelfde ochtend nog aan een ritje van zo’n 80 kilometer in de kou had gewaagd – een ritje waarbij de ochtendpracht opwoog tegen de bevroren tenen (toch maar winterschoenen aanschaffen?) en de bijna-doodervaring met die tientonner die, in tegenstelling tot mij, maar weinig onder de indruk was (misschien toch maar voor blond gaan?) – zou ik nu dus getuige zijn van de zich uit het zweet werkende bedrijfswereld.

Het publiek stond er in schril contrast tegenover. Kostuums met boordjes, sjaaltjes en ik heb zelfs een bontjas gespot. En dat alles in de Amerikaans ogende ‘Sportsbar O’Leary’s’, in Gent uiteraard. Ik geef toe, jawel, nog nooit van gehoord dus. Al speelt dat misschien in mijn voordeel deze keer. Beeld je een casino omgeving in waar je elk moment Robert De Niro tegen het lijf kan lopen. Schermen all over the place, tot in de wc’s. Soit, niet de meest uitgelezen plek voor een intieme tête-à-tête. Maar eigenlijk wel voor een koers op rollen, want blijkbaar was dat zeer populair in de States destijds, ook gekend als Goldsprint. In de jaren ’70 waren er zelfs zesdaagse op rollen over heel België, weten de mannen van Fantasio – zij die de logistiek (en ook wel mee de sfeer) voor zo’n koers op rollen verzorgen – me te vertellen. De vader van de zoon, beiden doen ze het met hart en ziel, was nog goochelaar verneem ik. Ja, zo’n rollenkoers dat spreekt inderdaad ook tot de verbeelding.

“Spaak & Spier, veel plezier”, zo eindigde de schepen van economie zijn speech, de dichter in hem kwam zowaar boven. En plezierig werd het met dat rollengedruis vakkundig op z’n Spaak & Spier’s georkestreerd en een publiek van boorden en sjaaltjes dat helemaal loskwam eenmaal die megafoon in hun bezit. Schitterend om zien wat een koers zoal teweeg brengt bij een mens. Tot doordringende lijfgeuren toe. Het lage plafond zorgde al snel voor een naar zo’n turnzaal uit het middelbaar ruikende omgeving. Zo eentje waar ik zelf destijds telkens een excuus verzon om maar niet die bok over te moeten of de cooper-test te doen. Dat had ik dan weer wel van m’n pa. Het is gelukkig nog goed gekomen bij mij, toch op sportief vlak….

Maar die gasten, en één vrouw dus, op het podium gaven het beste van zichzelf. De man van AZ Sint-Lucas zag er outfit-gewijs allerminst een doorwinterde wielrenner uit, maar die benen verbaasden menigeen. Nu ja, in zo’n ziekenhuis zitten ze natuurlijk aan de doping bron. Waarmee we niks willen gezegd hebben. En er werden zelfs snelheden tot 74 km/u gehaald door ene Simon van de Amateursport Federatie. Een amateur was het allerminst. Het intermezzo kwam er door het olijke duo van de Vlaamse Bedrijfssportliga die tijdens een uitputtingsslag (Wanneer voeren ze een maximum lengte voor power-points in?) en al fietsend het Europese Bedrijfssportfeestje, euh spelen, nog eens tot in de kleinste details uit de doeken deden. En dat waren pittige details tot een pikant parcours voor de baanrenners toe. En alweer die party’s en proeven van alle Gentse troeven.

‘People having fun’, zo omschrijven ze het zelf. En de sport als glijmiddel, bedenk ik er zelf dan bij.

Met de ochtendrit nog in mijn lijf, haalde ik de receptie niet, maar ik ben er zeker van dat er kaviaar mee gemoeid moet geweest zijn.