Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
Riders on the storm - Bicycletta
riders on the storm

Riders on the storm

Hoewel ze stormweer voorspeld hadden en het vooral geen fietsweer zou zijn, toch maar mooi om middernacht naar huis. Geen aferparty voor mij na een bijzonder dansbaar optreden van Fifty Foot Combo in de Gentse Charlatan, een workout op zich eigenlijk. Want je wist maar nooit dat er toch nog gefietst zou kunnen worden de dag nadien.

Sinds ik meerijd met het wielerploegje Spaak&Spier zijn al meerdere zaterdagavonden op deze manier beslecht. Een zondag voelt niet langer meer als zondag als er niet gefietst is. Dat buiten zijn, de benen ronddraaiend en niet te vergeten de wijze compagnie. Dat kan ik alsmaar minder missen. Dan kriebelen die beentjes toch, ook als je op de radio code oranje hoort galmen en men aanraadt om vooral niet buiten, maar binnen te blijven.

Bon, gordijnen open. ’t Was droog. Maar die bomen zwiepten toch vervaarlijk. Twijfel, twijfel. Buienradar maar eens checken. Nog zoiets. Sinds ik regelmatiger fiets, heeft die site er met mij een trouwe bezoeker bij. Het was niet alleen droog, het zou ook droog blijven. Ok, fietskleren aan, we zouden eens gaan voelen buiten of het zo erg was als ze beweerden. En vooral ook of er nog zotten aan de frituur – de Frituur Meulestede waar we altijd starten – zouden staan.

En ja, er waren nog zotten, welgeteld vier. No way back dus…. En terwijl in Koksijde de WB veldrijden werd afgelast, begonnen wij aan onze Gentse versie van het NK tegenwindfietsen.

Waar ik er zelf nog overmoedig, verstand op nul, aan begonnen was, brak het angstzweet me toch een beetje uit eenmaal op de Ghelamco brug. En ik was al zo aan het zweten van dat zwoegen in de wind. Toch maar even die voetjes op de grond daar, alvorens ik helemaal van mijn wielersokken zou worden geblazen. M’n wielercompagnons waren iets dapperder, maar wachtten zoals altijd tot ik terug in hun wiel kon zitten. Samen uit, samen thuis, dat is ons credo.

Nu ja, echt veel in het wiel zitten was er niet bij, er was zodanig veel wind dat je al een voertuig genre ‘uitzonderlijk vervoer’ voor je moest hebben, om echt uit de wind te zitten. En waar de mueslirepen anders vlotjes al fietsend de weg naar mijn mond vinden, hebben we deze keer toch een paar keer halt gehouden om wat energie bij te tanken. En energie was er nodig. Toch tot de Schelde in zicht kwam, een verademing, letterlijk. Met meewind terug naar de frituur. Maar toch nog op onze hoede, want de takken op onze weg en de uit het niets opduikende zijwinden konden ons ook nog klein krijgen.

Maar klein hebben ze ons niet gekregen. Zoals altijd deed het deugd en werd er veel gelachen. Niet onze snelste rit, maar wel eentje die zeker bij blijft. Dapper? Misschien een beetje. Zotjes? Zeer zeker. Rare jongens toch, die fietsers. Maar waar ze bij Asterix in de kaasfondue duiken, eindigden wij traditiegetrouw met frietjes en bier.

En nu toch nog even die buienradar checken, want morgen moet ik weer de fiets op, een plooibare in dit geval.