Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
De dichters van Bogota - Bicycletta

De dichters van Bogota

In den beginne was er Luis Herrera. In een tijdperk waarin wielrennen een bezigheid was voor Fransen, Spanjaarden, Lagelanders en een aangespoelde Brit, spreidde hij zijn vleugels op Alpe d’Huez. Met die rare trui van Café de Colombia, als een colbertjasje met gele kraag. Hij zorgde voor sensatie in drie kleuren, in een voor de rest anemisch peloton.

Herrera hing de Keniaanse traditie aan: daar lopen kinderen een uur naar de dorpsschool. In Colombia fietste de jonge Luis dagelijks een berg op en een berg af. Het werkt. Vraag maar aan Dirk De Wolf, die dichter bij huis, op de Morette, als jongen de basis legde voor zijn Luik-Bastenaken-Luik van 1992.

Fusagasugá, 1970. Het is warm. De kleine Luis trapt gestaag de berg op. Hij weet nog niet dat elke omwenteling van het kleine verzet een investering is, een zaadje dat hij de aarde intrapt en jaren later zal oogsten, hand over hand klimmend langs bloemenkettingen van edelweiss op de cols van Zuid-Europa.

Steeds sneller gaat hij. De lucht wordt ijl. In de luchtspiegelingen meent hij al toeschouwers te zien staan.

 

Elke lange ademtocht van en naar school dringt de zuurstof dieper door, tot Luis helemaal bestaat uit de bergwind die los door hem heen blaast. Hij wordt één met het element en legt een voorraad aan, genoeg voor een hele wielerloopbaan.

Photo Credits: Speed Metal Cycling

Photo Credits: Speed Metal Cycling

Jaren later geeuwt Luis de Zuid-Franse lucht in. Hij wendt het laatste restje O2 aan voor zijn verbrandingsmotor en laat bij het uitademen niets over dan zuurstofarme lucht voor de renners die hem nakomen en amechtig naar zijn achterwiel happen.

Lucho kan niet anders dan versnellen. Zo snel dat hij als een anachronisme zijn tijd dertig jaar voor is. Achter hem komt er niets.

Eén leider met dertig jaar voorsprong. De toeschouwers die als een guirlande de haarspeldbochten tooien kijken op hun horloge, kijken bochten lager, zo diep mogelijk de toekomst in. Kijken nog eens op hun horloge. Kijken naar elkaar. Où sont-ils ? vraagt hun blik, peilend als schietlood de diepte in.

Herrera draait een betrekkelijk korte carrière in Europa. De voorraad zuurstof uit het land van zijn kindertijd raakt op. Het oude continent Europa geeft hem ademnood.

 

Hij moet hier weg en laat in zijn haast zijn bloemenketting achter. Met een gebroken schakel, als een onvervulde belofte ligt ze in de leegte op het asfalt na de eenzame koploper. De wind neemt vergeelde bloemblaadjes mee.

De seizoenen komen en gaan. Nog altijd staan de toeschouwers langs de haarspeldbochten. Het wachten begint nu toch wel lang te duren. Ze halen vissersstoeltjes uit hun camper. Maar net wanneer ze willen gaan zitten, horen ze een kinderstem uit de duizelingwekkende diepte: ils sont là !

Een stroomstoot loopt langs de rangen kijkers. Nairo Quintana komt eraan en reanimeert het Colombiaanse wielrennen. In zijn wiel volgt een schier onuitputtelijke sliert van talent. De mensen wijzen: kijk, daar is Rigoberto Urán. En daar, Julián Arredondo. Ze proeven de exotische namen en genieten van de onbekende smaken, de verrassende combinaties. Als koffie en mango, avocado en aguardiente.

Photo Credits: Colombiaans.nl

Photo Credits: Colombiaans.nl

Of als Darwin Atapuma. Zijn naam is als een aanvalslustige amazonekat die zich uit de rangen van de lokale jeugdwielrenclub een weg naar de top van het internationale wielrennen klauwt, terwijl ze knipoogt naar de grote Britse wetenschapper.

Winner Anacona. De schaduw van een allesverslindende slang die geruisloos door de moerassen van het regenwoud glijdt. Van hem is het mooiste verhaal. Naar het schijnt is zijn naam een ongelukje. Vader Anacona was kennelijk nog euforisch over de etappezege van zijn idool Peter Winnen en diens team Panasonic in de Tour van 1988 toen hij de geboorte van zijn zoon ging melden. En zo werd Winnen geboekstaafd als Winner. De fortuinlijkste vergissing die een naamgever ooit beging.

Het mooist zijn de namen die het traditionele koppelen aan een Angelsaksiche toets. Jarlinson Pantano. Wie verzint het?

 

Het is alsof de ouders bij de geboorte al de trek van het oosten voelen. Met hun pasgeborene op de arm kijken ze de natuurlijke grens van de bergen voorbij, hun blik op het onafwendbare gericht: kijk over de kam, daar ver weg ligt jouw toekomst. Colombiaanse ouders verdienen een pluim.

Het maakt een mens benieuwd wat er ons nog te wachten staat. Jackson Dinero? Douglas Dorado? Vinnie Pantera of Ritchey Puerto? In Colombia is de ooievaar een dichter, en voor hem is the sky the limit.

Het is exotiek die smaakt naar meer. Colombianen, ga en domineer het wielrennen! Inspireer de jeugd in jullie bergland opdat later ook hun namen kleur geven aan het startblad.