Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/easy-facebook-likebox/includes/easy-custom-facebook-feed-widget.php:3) in /home3/necro666/public_html/www.bicycletta.be/wp-content/plugins/wp-super-cache/wp-cache-phase2.php on line 60
De koers is van A - Bicycletta
De koers is van A

De koers is van A

Vlaanderen staat op zijn kop! De Ronde vertrekt volgend jaar niet in Brugge, maar Antwerpen. Vier jaar nadat Flanders Classics het ondenkbare deed door de finale Muur-Bosberg-Meerbeke eruit te gooien ten voordele van Oude Kwaremont-Paterberg-Oudenaarde, legt het een nieuwe bom. Wouter Vandenhaute en co. zijn duidelijk onbevreesd voor controverse.

Want let’s face it: Antwerpen? Dat gaat in tegen de hele opzet van Karel van Wijnendaele, een van de grondleggers van de Ronde. Hij zag de wedstrijd als een manier voor Vlaamse volksjongens om hun fysieke kracht te bewijzen en anderen, met name de Franschen, de loef af te steken. Vlaamse ontvoogding en zo. Vlaanderen was toen nog niet zo welvarend als nu.

Van Wijnendaele had een veel enger begrip van “Vlaanderen” als wij nu. Hij begreep het als Oost- en West-Vlaanderen. En daar hoorde Antwerpen hoegenaamd niet bij. Het heeft iets tragisch, maar Van Wijnendaele voelde zich waarschijnlijk even verbonden met Antwerpen als met Parijs of Robaais.

Niet dat ik pleit om de strijd van een man geboren in de 19e eeuw te blijven vechten. Koarle is dood, zijn monument staat op de Nieuwe Kwaremont. Tijden veranderen.

Maar toch. Er wringt iets. Een remblokje tegen de velg van mijn gevoel. De Ronde hoort toch thuis in het selecte kransje Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en Ronde van Lombardije? Wat hebben deze monumenten dan gemeen? Geschiedenis en traditie. Hier en daar wordt weleens aan het parcours gemorreld, maar het geheel blijft herkenbaar. Daarom zijn het ook klassiekers: klassiek veronderstelt herkenbaarheid en die krijg je door herhaling.

Bekijk het andersom: de Amstel Gold Race, mooie wedstrijd, maar zonder de allure van een monument. Dat heeft te maken met de relatief korte geschiedenis: daar zijn ze nog “maar” goed vijftig edities onderweg. Een habbekrats vergeleken met de monumenten, die stuk voor stuk vlotjes de kaap van de honderd ronden. Nog een paar decennia geduld, Nederlands Limburg!

Een wedstrijd krijgt niet zomaar het predicaat ‘monument’: het is een kostbaar goed, dat als pasmunt tientallen jaren bloed, zweet, tranen en geduld van coureurs, kijkers en organisatoren vraagt. Daar springt een mens al wat voorzichtiger mee om.

En ja, wij houden allemaal van koers. Wanneer de eerste bloemen bloeien en een rijpe mestgeur zich meester maakt van Vlaanderen, denken wij niet: dat stinkt! Dan denken wij: ‘t is koers!

Dus natuurlijk kijken we ook in 2017 naar de Ronde. We zouden zelfs kijken naar een koers die start in Hasselt en aankomt op de Finse piste van Gent, zolang ze het maar de Ronde van Vlaanderen noemen. We zouden morrend voor de tv zitten, maar kijken zouden we. Omdat die naam een traditie herbergt, een waarmerk voor pracht en dramatiek.

Maar hoe ver kan je een zondagse merkbroek rekken voordat het een doordeweekse slobberbroek wordt? Hoe vaak kan je een boom verplanten voor hij zijn eigen wortels niet meer herkent? De rondemiss heeft haar facelifts duur betaald, maar mooier is ze niet geworden.

Door: Wim Van Verre