shimano gent-wevelgem

Leve de koers!

Nog 96 dagen of 2.285 uren of 137.064 minuten tot La Marmotte. Dat lijkt nog veraf, maar ik heb zo het idee dat het er wel eens heel snel kan zijn!

Ik heb vandaag eens gekeken hoeveel uur ik reeds getraind heb binnen mijn schema (vanaf 08/02). Hierbij kom ik op ongeveer 70 uur. Daarvan heb ik er redelijk wat op de rollen gezeten, dus is het moeilijk te zeggen hoeveel kilometer ik nu exact gereden heb. Maar neem nu eens een gemiddelde van 20 km/u (het zal waarschijnlijk wat meer zijn), dan kom ik toch reeds aan een 1400 km. Als ik deze lijn doortrek dan zal ik de Marmotte starten met minstens 4000 km in de benen. Of neem maar 5000 kilometer, want we zullen alleen maar meer uren op de fiets zitten per week, naarmate we vorderen.

5000 km. Dat is naar Griekenland en terug! Maar is dat wel voldoende? Misschien moet ik toch nog wat meer trainen? Maar ik mag me dan weer niet overtrainen, want dat is misschien nog schadelijker dan te weinig te trainen. Misschien moet ik er gewoon wat minder over nadenken. Wat denken jullie?

Ondertussen was het de voorbije week weer eentje van 12 uur training, met als hoogtepunt Gent-Wevelgem voor wielertoeristen. Vrij mooi weer, maar die wind. Normaal doe ik het niet, maar ik moet toegeven dat ik me dit weekend toch wat meer in het wiel heb gezet dan anders. Man man man, die wind is voor mij nog erger dan bergop fietsen. Als je bergop fietst, zie je tenminste waar je tegen aan het vechten bent. Die wind, je ziet hem niet, maar je voelt hem des te meer! Je krijgt alleen maar meer respect voor de profs als je in die omstandigheden fietst. Het trekken van een waaier moeten we met ons groepje nog onder de knie krijgen, me dunkt!

IMG_20160326_135144 IMG_20160326_135151 IMG_20160326_135226

Wat zo fijn was tijdens de rit zaterdag was dat iedereen zich al aan het voorbereiden was op de koers van de dag erna. Al die campers langs het parcours, de uithangborden, de gele pijlen voor onze helden de weg te wijzen (zodat er niet nog een renner verloren zou fietsen). De koers leeft in Vlaanderen en dat is heerlijk! het geeft een gevoel van samenhorigheid. Het lijkt wel of we allen met een fiets in de buik geboren zijn. Het is een manier om de alledaagse zorgen even te vergeten en laat dat nu net hetgene zijn dat we de dag van vandaag serieus kunnen gebruiken!

Volgende week laat ik me zelf volledig onderdompelen in de sfeer en hoop ik de renners zelf van dichtbij te zien tijdens de Ronde van Vlaanderen. Ik zal juichen, roepen, aanmoedigen en vooral genieten.

Leve de koers! Vive le Vélo!